|
شعر از: چسلاو ميلوش برگردان : ژاله چگنی
فراموش كن
فراموش كن رنجي را كه بر ديگران وارد آوردي . فراموش كن رنجي را كه ديگران بر تو وارد آوردند . آب ها مي روند و مي روند ، چشمه ها مي جوشند و مي خشكند ، تو بر زميني گام مي نهي كه فراموشش مي كني .
گاه آواز دوري مي شنوي . از خود مي پرسي معنايش چيست ، كه مي خواند ؟ آفتاب كودكي ات گرم مي شود . نوه اي ونتيجه اي به دنيا مي ايند . بار ديگر دستت را مي گيرند و راهت مي برند . مزرعه هايت به حال خود رها مي شوند ،
|
