|
|
|
|
Minoo Nosrat Poems Translator: Azadeh Davachi
169 The hearts are singing consonantly The hands are playing the tune The icicles melt. And the white body joins to sky My hands are free A horse passes while neighing, An event makes the flower’s cheeks ruddy When it’s getting dark, I take myself and go upstairs. Gradually and lie on the bed, That half of it filled up with moon And the other with sun.
169
دلها هم صدا می خوانند دست ها هم آهنگ می نوازند آب می شود قندیل ها وبدن سپید بوم با آسمان یکی می شود انگشتانم رها اسبی شیهه کشان عبور میکند حادثه ای که گونه ی گلها را سرخ می کند
تاریکی که می رسد خود را بر میدارم آهسته از پله ها بالا می روم دراز می کشم روی بستری که نیمی از آن را ماه پر کرده است نیمی را خورشید
161
I always fall behind, In the land of wheat In the circle of scarecrow. I always Fall behind, In the brim of thirsty river Or on the thatch roof I fall behind, The last Wednesday before Nowruz , The year that, I have never laid a table for it I stay in the maze of earthy allies, And the apple that its horizon is the sea that is saltier from the desert. I stay under the knots of my mother’s truss Between the Damascus roses and greengages, And between the hairs’ paws. I stay under the stool The last winter of childhood Nothing can turn me back, Even with the bus’s hinny Of our village on the road That its fellows are the shaggy Rows of burnt almonds And the converse service trees. I always fall behind The closed buttons of my roseate skirt .
161
همیشه جا می مانم وسط مزرعه ی گندم میان دایره ی متر سک ها
همیشه جا می مانم در حاشیه ی رود خانه ای خشک
روی پشت بام کاه گلی در آخرین چهارشنبه سوری سالی که هر گز سفره ای برایش پهن نکردیم
جا می مانم در پیچ کو چه های خاکی وسیبی که افقش دریائی شور تر از کویر است
میمانم زیر گره بقچه ی مادرم لای گلهای محمدی گوجه های سبز و پنجه ها ی مو
من جا می مانم زیر کرسی در آخرین زمستان کودکی و مرا بر نمي گرداندحتی شیهه ی تنها اتوبوس روستایمان به جاده ای که مشایعت کنندگانش ردیف درهم درختان سوخته ی بادام است و سنجد های واژگون
همیشه جا می مانم پشت دکمه های بسته پیراهن گل گلی ام
257
They can be found every where In the coat pocket of striped man Escaping from his shadows Between the teeth of a woman That wind sells the deer raw smell Of her body, even under your eyelids Those were accused to be fallen And in my fists that they can’t be Clenched further Oh those beautiful days Those smell fresh bread, A taste the bowel of spring, And the action against the malice What a lugubrious abundance, I walk through myself.
256
همه جا پیدا م شود در جیب کت مردی راه راه که از سایه ی خویش می گریزد لای دندان های زنی که بوی خام آهوی تن اش را باد می فروشد حتی زیر پلک های تو که به افتادگی متهم شده اند و در مشت های من که دیگر گره نمی شوند یادش به خیر دیروز های که بوی نان تازه می داد طعم یک پیاله چشمه و اقدامی علیه نفرت چه فراوانی غم انگیزی ! در خود راه می روم 202
My greeting to the events Those are not happened. Are you smiles still continuing? Your hearts are restless? I know that you do embroidery On the boredom of these linear lines. I told you to know that your hands Is completing my statue Today must be the sixth day This time also your hands Does not make any trace.
202
خدمت اتفاق های نیفتاده.... سلام لبخندتان هنوز بر قرار است ؟ دلتان بی قرار؟ می دانم روی کسالت این خطوط کشیده شمائید که گل دوزی می کنید گفتم تا بدانید دست های شما دارد پیکره ی مرا کامل می کند لابد امروز روز ششم است این بار هم انگشتان تان ردی باقی نخواهند گذاشت
The wind blows against my Hair’s side. The road is vertical on eyes, And Pulls Himself creepingly To search lost passers. The necklace of sincere sentences are torn apart ,We are not supposed to Ignore thirst against This amount of water the kisses Do not fly from the date that They cut the wings and even The pray of this long array will not relieve My dead gray color
154
The wind blows against my Hair’s side. The road is vertical on eyes And Pulls Himself creepingly To search lost passers. The necklace of sincere sentences Are torn apart .We are not supposed to Ignore thirst against this amount of water. The kisses Do not fly from the date that They cut the wings and even, The pray of this long array Will not relieve my dead gray color.
باد بر خلاف جهت گیسوانم می وزد جاده عمود بر چشمان به جستجوی عابران گمشده سینه خیز، خود را می کشد سینه ریز جمله های صمیمی از هم گسسته اند قرار نبود مقابل این همه آب بی سر گذشت تشنگی را شوخی بگیریم از آن روزی که بالها را قیچی کرده اند دیگر بوسه ها پر واز نمی کنند نماز این صف طویل هم رنگ کبود مرده ام را بر نمی گرداند
257
I take sand from desert and you Fasten the moor to my glance. My ringdoves became astronaut. Your aqueduct is a thermos for the Clouds .Tell them to draw the curtains, Our roles are revealed. it is centuries That nobody is slept On these stone benches Except the whores My shadows can not be longer An underage girl wants to release Her grief’s mass with you burnt face. Believe this Addiction is The other name of love.
257
من از برهوت خاک بر می دارم تو دشت را به نگاه می بندی قمری های من فضانورد شده اند قنا تو قمقمه ی دهان ابر بگو پرده ها را بیندازند نقش های ما لو رفته روی این نیمکت سنگی قرن هاست که جز روسپیان کسی نمی خوابد سایه ام از این دراز تر نمی شود با سوخته ی صورت ات دخترکی نابالغ می خوهد از جرم اندوهش بکاهد باور کن اعتیار نام دیر دوست داشتن است
186
پرنده ای در نگاه تو مزرعه ای در چشمان من مترسکی نیست
A bird in your glance A farm in my eyes There is no scarecrow.
|
|
