هر رنگ گسترده می‌شود و

در رنگ‌های دیگر می‌آمیزد

تا یگانه‌تر باشد

وقتی

به آن‌جا می‌رسد شاعر

و آن‌گاه به سوی نور می‌چرخد

با سرودهایش

و آن‌ها را می‌افشاند

از این شعر

برای من

هیچ ِ آن راز پایان‌ناپذیر می‌ماند

از این خانه‌ها

چیزی به جا نمانده است

جز چند

دیوار درهم‌شکسته

از آن‌ بسیاران

که با من بودند

حتا همین اندازه

نمانده است

اما در قلبم

جایی برای صلیبی نیست

قلب من است

ویران‌ترین سرزمین

مردن هم‌چون چکاوکی تشنه

از سراب

یا چون بلدرچینی

پس از پرواز بر فراز دریا

در نخستین بوته‌زار

بی شوق ادامه‌ی پرواز

اما نه با فغان زیستن

هم چون سهره‌‌یی کور