شعر؛ گاهی هدف اصلی اش را متوجه احساس خواننده می­کند؛ حس­ها و احساسات را بیدار می­کند و به سمت هماهنگی و همایش درونی؛ تنظیم می­کند. نکته­ای که می­خواهم به آن اشاره کنم تماشاست و این نکته که چشم منِ خواننده است که به خود زحمت می­دهد؛ افق دیدش را می­گشاید تا همزمان که پدیده­ی زیرنظر را در برمیگیرد؛ آن را تماشا کند. هنگام تمرکز بر این نقش­ها؛ سایه­های نقش­های دیگر را در اطراف به حرکت درمی­آورد. خواننده باید بگذارد نگاهش به اطراف حرکت کند که خوانش نهایی­ی اثر را شکل می­دهد: تولیدی که خطوط تابیده و بازتابیده از سمت مولف و راوی را در یک نقطه­ی مرکزی به شکل تصویر بروز می­دهد. خاطرات؛ به ما چون رویا هجوم می­آورند. نه توان آن نداریم که آن چه می­خواهیم ببینیم؛ نه توان آن که آن چه می­خواهیم را به یاد بیاوریم. فراموشی؛ چون بادهای صحراهاست و ما با آن می­جنگیم چون بوته­ها که با بادها. خاموشی چون مه است. روزی ما را دربرمی­گیرد و روزی دیگر بار خود را بربسته است و جهان؛ بار دیگر خود را روشن و واضح در برابر دیدگان ما قرار داده است. خاموشی؛ چون خوابی­ست, چون حس عجز و ناتوانی, مفعولیتی که ما را محدود می­کند, تنبلی­ای که میراث ماست, آن فقدان بزرگی که این زندگی و این جهان دارد؛ این است که دراین آسمان؛ درختی نمی روید جز درخت شعر. و شاعران به جستجوی ثبت نقش این درخت؛ سالیان درازی سروده­اند و نقش­پردازی کرده­اند