عباس عزیز،

در گفتگوی ما

فنجان تو کوهستانی‌ست

وقتی که به بوسه‌های تو نما می‌بخشد

وقتی که بوسه‌های ما نما می‌گیرند

چشمان تو روح هندسی‌شان را 

چشمان تو روح هندسی دارند

وقتی که فنجان تو کوهستانی‌ست

و بوسه که از کنار دست چپ ِ تو می‌افتد

می‌افتد در دهان راست ِ من

در گفتگوی ما

او ضلع مربع پریدن را

حالا خودت را جای سانسور تهران بگذار و دوباره این شعر را به تصحیح او بخوان، یعنی "بوسه‌ها" را "واژه‌ها" بخوان، ببین چی از آب در می‌آید!

من هم روز اول همین کار را کردم. اول داشتم اغماض می‌کردم ولی وقتی به آنجا رسیدم که:

"و واژه که از کنار دست چپ تو می‌افتد/ می‌افتد در دهان راستِ من" دیگر تاب نیاوردم و تلفن را برداشتم و به ناشر اعتراض کردم که: چرا این تغییرات را قبول کردی؟

- عجب؟

- بله، آن‌ها حتا معتقدند که با این تغییر شعر شما را بهترکرده‌اند...

- عجب!

- بله، چون می‌گویند که در اداره کل ممیزی وزارت ارشاد شاعرانی هستند که شعر حجم را از خود رویائی بهتر می‌فهمند واگر قرار است شعر خواننده را گیج کند خودشان این‌کار را می‌کنند.

- عج...ب !... پس رسالت سانسور عوض شده است؟

- عجب!؟

- وئوالله...

چیزی نداشتم که بگویم، گوشی را گذاشتم و به یاد نیما افتادم که گاهی، و اغلب، به من می‌گفت: تمام عمر من به عجب عجب گفتن گذشت.
حتا من، به لطف مقاله‌ی انتقادی افشین دشتی در روزنامه‌ی شرق (شماره‌های 160 و 163 فروردین 1383 مقاله‌ی "وقتی برای خوردن ِ دانستن")، کشف‌های عجیب دیگری از این رسالت تازه‌ی سانسور کرده‌ام که یکی دو نمونه‌برداری ازآن برای انبساط خاطر (عصب؟) بد نیست:

در چاپ اول (دلتنگی 22) می‌خواندیم:

تو باز می‌آيی

با نافی از خلیج احمر

و رانی از عصای موسی

و حالا، در چاپ دوم، تو می‌توانی آن‌ها را به سلیقه‌ی سانسور این‌طور بخوانی:

تو باز می‌آيی

و گامی از عصای موسی...

دارم فکر می‌کنم نکند تو هم فکر کنی بهتر شده است! و یا خواننده‌هايی؟ پس، از ذکر بقیه می‌گذرم. ولی اگر آن کسانی که نسخه‌ای از چاپ جدید "دلتنگی"‌ها را خریده‌اند به تصحیح آن برخیزند خدمتی به خود و خیانتی به سانسور کرده‌اند. که شعر واقعی عیناً خیانت به هر آن چیزی است که به او عیناً پیشنهاد شده است.

و در اندیشه‌ی این جمله از گاستون باشلار می‌مانم که گفت: سرانجام تصویر، سانسور را از پا درمی‌آورد.

تا وقت دیگر: قربانت.