www.sahneha.com Sohrab Rahimi
شعر ايران شعرجهان داستان مقاله مصاحبه معرفي کتاب اخبار لينکها تماس صفحه اول ديجيتالي Swedish
|
یادداشت پگاه احمدی در باره ی شعر میثم ریاحی هو الحق
میثم ریاحی ِ عزیز ،
می دانید و می دانند که در نقد و بررسی شعر ، اغلب با کسی تعارف ندارم . چون شعر
را متن و ادبیات نمی بینم . دیدنی اگر در کار باشد ، دیدن ِ آن اندرون ِ پنهانی ست که متن را
بارور کرده است . پس ، شعر را جزئی از خون و پوستم می دانم که یا در احوالاتم سیلان
می یابد و جاری و پرخونم می کند یا اساسا ، از لون دیگری ست که وجد ِ دلخواه ِ مرا به
من و به باورهای من از شعر ، نمی بخشد . این مقدمه را گفتم که بدانید آنچه درباره ی
این شعرهای اخیرتان می نویسم نه از سر ِ تعارف است و نه به ملاحظه ی مهر و دوستی .
این چرخش زبانی که خودتان هم به آن اشاره کرده اید ، به یقین می گویم که چرخشی ست
قابل تامل که اتفاقا کمتر در زبان و بیشتر در نگره ها و ذهنیت های جدیدتان حادث شده است
. همان چیزی که به ساحت تفکر شما و شعر شما ، وسعت بخشیده است .
احساس می کنم ، دریافت های تان از هستی ( درمفهوم فلسفی اش به مثابه ی یک
کلیت پیرامونی و یک وجود ِ مُحاط بر همه ی افکار و تجلیات وجود ) خیلی بلوغ یافته تر
شده است در این شعرها .
مشخصا می بینم که مرزهای بومی را درنوردیده اید و این ، حتی در فراروی از دایره ی
واژگانی ِ مالوفی که غالبا در کارهای تان به تکرار می رسید ، مشهود است . فراروی از
واژگانی مثل " دریا ، خواهر ، مادر ، پرنده ، کبوتر ، آسمان و ... " که اگرچه در نوع
خود ، زیبا بود ، اما اگر کماکان به تکرار و اشباع می رسید ، نمی توانست بازتاب ِ
جهان تجربی ِ شاعرانه ای باشد که بی شک ، نیازمند فراروی و جست و جوهای تازه است .
این جست و جوهای ابتدا زیستی و سپس ، زبانی – معنایی را توام با دریافت های نو و
رسیدن شاعر به لزوم گسترش شناخت هایش ، دارم در این شعرهای اخیرتان به وضوح
می بینم و چه خوب !
می خواهم به خاطرِ حتّا بادبادک ها تکّه تکّه با خودم بروم ...
رفتنی که به گمانم ، بیشتر نوعی فرا روی شناختی و معرفتی ست . رفتنی ست که می گوید
شاعر ، لزوم روندگی و روان شدن را در عرصه ی تجربه کردن و نو شدن ، حس کرده است !
سایه ام را به هر طرف که پَرت کُنم بوسه از پیراهنِ بَنفشِ زَن می اُفتد باد نمی آید صدایم در نیم دایره از ساعت هم نمی چرخد اینجا شلوارِ واژگونِ عصرِ حاضر است ...
بند بالا ، که تصاویرش را دوست دارم ، به زعم من ، می تواند رسیدن به ابزوردیته ای باشد
که تازه به این بلوغ رسیده است که هیچ چیر مجابش نکند .
یا مثلا در این شعر :
حالا هر وقتِ کبود از ران هایم می تواند باشد که بر می داری از وَتَنَم بی آنکه خواب باشم و یا از موهایم بریزم در لیوانِ شکسته ای در کوچه ای دور که سَیّاره ای دور برایم از خاکستر و خاکِ ماهیانِ سرخ هدیه آورد !
که شاعر ، لزوم حضور پهنه ی زیستی – معنایی وسیع تری را حس کرده است و به
خصوص سطر سوم تا پنجم این شعر را چقدر دوست می دارم . و یا این نمونه :
امروز سُر می خورم در فنجانِ تلخی که آبشار از آن تولدی دوباره می یابد !
به هر حال گمان می کنم ، فصل جدیدی در شعرتان آغاز شده است که اگر آن را با تامل و
شوق و تلاشی که در شما سراغ دارم ، پیش ببرید ، یقینا نوید بخش آثار درخشانی خواهد
بود . به امید آن روز !
در پناه نور و تائیدات الهی باشید ،
پگاه احمدی
8 / 6 / 86
|
|