“ با خودم حرف مي زنم “در پيرنگ غالب عشق شكل مي گيرد و بازتاب آن را بيشتر در دلالت هاي معنايي بايد جستجو و رهيابي كرد تا در كشف و رخدادهاي زباني و امكانات ساختاري كه در اين اثر عمده نمي شوند.

كتاب با شعر “ اصلا نباش “ آغاز مي شود كه تلفيقي از فضايي رئال و غير رئال دارد كه آن چنان در هم تنيده شده اند كه به تمامي واقعي به نظر مي رسند . در همين شعر بنيان هاي نگاه غنايي شاعر را نيز مي شود ديد كه از سطح به سوي عمق گسترش يافته است و نشاني از استعداد عظيم انسان در جستجوي رابطه اي عاشقانه را بازتاب مي دهد، همچنين پذيرش عقوبت آن را كه چكيده حكايت هاي گوناگون برده است و سمت و سوي آن را در آثار كلاسيك بسيار نظاره كرده ايم كه قابليت تا چنين سطوحي را نيز دارد :

مر ا به هيچ بدادي  و من هنوز بر آنم / كه از وجود تو مويي به عالمي نفروشم               ( سعدي )

ياد باد آن كه سر كوي توام منزل بود / ديده را روشني از خاك درت حاصل بود             ( حافظ )

هر چند كه در شعر “ روجا چمنكار “ تا چنين مرحله اي هنوز بسيار فاصله دارد. با تمام آنقدر منتظر مرده ام / تو كابوي تمام قصه هاي من بودي / من ، معجوني از خواب هاي آشفتهي تو / دورترين ستارهي آسمان / كه دستت به دردش نمي رسيد / اين شهر / پشت رفتن تو /  توي چشم من /  ضد نور مي شود / كنار تمام قصه ها / آنقدر منتظر مرده ام / تا دوباره هفت تيرت را بر شست بچرخاني / دوئل كني / و من چشم بر ندارم / از اين همه زيباييات ( وسترن، ص 12 - 11 )       

از ديگر ويژگي هايي كه در مجموعه “ با خودم حرف مي زنم “عمده مي شود، بروز مولفه هايي است كه از آن مي شود به عنوان مولفه هاي اقليمي –  بومي ياد كرد كه تركيبي است از پديده هاي جغرافيايي معين، نشانه هاي بارز زيستي، افسانه ها و باورهاي رايج در آن : من شبيه شكستنم بي صدا عاشق مي شوم / و بعد / تنها تو مي داني / كه ماهي ها / درياي مرا به جنوب ديگري بردهاند ( شب كه مي شود ص 14 )

شبها / جوانه مي زنند / از لاي پلك هاي سحر آميزت / يك جفت بذر گياه افسون شده / بالاتر از تمام سياهي ها رنگيست / كه فقط توي چشم هاي تو خوابيده ( عاشقانه ص 15 )

در شعر “ كافه بخوانيد “ درآميختگي اين نشانه هاي اقليمي –  بومي با الگو هاي ديرين ، شيوه روايتي كه به شعر اعترافي پهلو مي زند با تقديس عشق و بازخواني شكست اثري را مي آفريند كه لايه هاي تصويري ، زماني گوناگون شايان تامل است :

درست مثل كسي كه /  بر لوح هاي گلي سومري / چيز عجيبي ديده باشد / آب از سوراخ هاي گوش و بيني ام مي زند بيرون و / تو هم / مثل كابوس هاي سحرگاه من / هي بيا و برو / مثل خنديدن گاه گاه كسي كه دارد مي ميرد / زندگيام را به عكس گرفته اي / كه وارونه ظاهر شوم / چاپم كنيد / بر تابلوهاي بين راه / خط خطر ريزش نفرين خدايان / ريزش كوه / و چشماني كه صاحبش پيدا / نه، نمي شود شب مثل كسي كه از خودش بيزار است / فاصله بگيرد از ستاره ها و ماهي / كه هيچ گاه هنگام ملاقات با تو گرد نمي شود / تا شبانه عاشقت شوم / با هميشهي خطر ريزشت بر نيمهي چپم / درست مثل فنجاني لب شكسته ام / و لطفا مواظب خوني كه در رگهاي تان جريان دارد باشيد / درست مثل بيزار باش هاي  بيدار باش دختري / كه هي قدم زدم / هي قدم زدم / هي قدم / زدم توي كاسه كوزهي تاريخي / كه از ماه گردش فاصله مي گرفت  ( كافه بخوانيد – بخشي از شعر – ص 19 – 18 – 17 )

در همين شعر نيز شگرد عمدهي كتاب در هم تنيدگي فضاي رئال و غير رئال به صورتي كه گستره اي طبيعي و واقعي شكل بگيرد، يا آن چه مي شود از آن به عنوان رئاليسم جادويي ياد كرد، قابل رويت است كه به راز و افسون آميخته است كه بازتابي از فضاي جنوب است، نكته ي ديگري كه اين شعر را با ساير آثار كتاب متفاوت مي كند ،وقوع موضع گيري ، مقاومت و مقابل عشق ايستادني است كه از سوي شاعر اتفاق مي افتد كه  در نمونه هاي تاثير گذار ديگري هم چون “ مدال “،“ باران -  سهشنبه “ ، “ روي عرشه “ و  “هر چيز بسته اي “ گسترش يافته است :

لبهايم را از پشت بام فراري بده / لرزش صدايم را از پشت بام فراري بده / قلبم را از پشت بام فراري بده / چشم هايم را / نه / بگذار هميشه باز بمانند و سياه / به گردنبندي كه توي گردنم انداخته اند / دوباره آويزان مي شوي / دوباره / آبشارهاي مخفي به چشم هايت مي آيند / صخره هاي وحشي به اندامت / چيزي ميان دستهات و لرزش صدايم رد و بدل مي شود / نه / متوقفم نكن / من لباس مخصوصم را به تن كرده ام / همان كه روي منجوق هاي براقش وقت صلح / فرمان شليك مي دادي / اين جنگ / آخرين تلاش من / براي زنده ماندن خواهد بود . ( مدال، ص 39 – 38 )

اين شال گرم خاكستري براي تو بود / تا زندگي مرا دور خودت بپيچي / جهان سردتر شده / گند زدي كاپيتان ! / دستور بده هاله اي نامرئي دور سرم بكشند / و مرا به پست خودم برگردانند / و بادبانها را از پوست دامنم بالا ببرند / دستور بده ! / برگرد ! / دستور بده ! / لنگر نينداز ! / پهلو بگيري دريا را به آتش مي كشم / با يك زخم كهنه / اين بازي هنوز ادامه دارد / به نقش خود ادامه بده كاپيتان !  ( روي عرشه ، ص 52 – 51 )

عصيان شعري “ روجا چمنكار “ از نوع سركشي هاي قابل پيگيري در هم نسلانش و شاعران دوره ي پيش از او كه طغياني ،توام با جسارتي تحول خواه و پيشنهاد آفرين در عرصه ي زيستي و به تبع آن در ساختار ، زبان و بنيادهاي شعري ما قبل خود داشتند نيست، بلكه تركيبي از دريافت هاي زيستي او و تفكيك دلبخواهي از ناخواستني هايي ست كه در ساختاري نه چندان طغياني و فارغ از برجسته سازي هاي زباني شكل مي گيرد .

به هر روي “ با خودم حرف مي زنم “در شيوه ي رويكردي خود بازتاب هاي اجتماعي نيز دارد به ويژه در شعري با همين عنوان كه از بازتاب هاي مهاجرت به كلان شهرها حرف مي زند :

    تکه ها را تکرار می کنم  / تکه تکه ها را تکرار می کنم / غربت ، نه عطر تند ادویه داشت / نه طعم به هم فشرده خرما ، در بسته های غیر طبیعی / غربت ، فقط مرا به شب /  شب ، وارد معرکه رگ می زند /  و رد خون / پاک نمی شود از این همه آسمان و تیرگی /  تکه حرف می زنم / تکه تکه حرف می زنم / خوابِ این همه کارتن خواب /  گوشه ی خیابان های سرد تهران ، پاره که شد / ماه افتاد توی دامنم و /  آب از سرم گذشت . ( ص 22 – 21 )

يا در “ مشروح اخبار “  كه با مولفه هاي به روز تري نقش يافته است :

مرد با تفنگ و انفجار رفته است و /  كنار دوست داشتنش / نداشتنش دارد بزرگتر مي شود / همراهي بفرماييد / خيابان دست و پا مي زند / همراهي بفرماييد / زن در خيابان دست و پا مي زند / مويرگ ها تركيده اند و / غليظ تر مي شود خون / همراهي بفرماييد / و غليظ تر مي شود شب /  همراهي بفرماييد /  و هوا / با رگبار هاي پراكنده / پيش بيني مي شود / با هراس هاي پراكنده / پيش بيني مي شود /  با بچه هاي پراكنده / پيش بيني مي شود / با انفجار هاي پراكنده / با عرض پوزش / بينندگان محترم ! / برشمار پيش بيني ها افزوده مي شود و / اخبار امروز  / به آگاهي شما نمي رسد ( ص 34 - 33 )

هر چند كه از امكانات امروزي تري مانند هنر سينما در شعر “  نت پاياني “ نيز در “ با خودم حرف مي زنم “استفاده شده است ، اما امكانات اقليمي -  بومي  در سروده هاي پاياني اين مجموعه كه خوش ساخت تر نيز هستند ، حرف اول را مي زند :

با بوي شعر من /  بنشيني كنار درياي من و / قلاب بياندازي توي رگ هاي من /  گريه كنم با شانه هاي تو و / بلرزي با چشم هاي من / همين كه لب هاي من /  پناه بياورند به قلاب تو /  زمستان بريزد توي رگ هاي من و /  اولين برف /  ببارد / آرام / از سرانگشتان تو / بر جنوب كوچك من . ( قلاب تو ، ص 36 – 35 )

در موج ها كه بي تو به سمتم مي آيند /  در شعله كبريتي كه مي زنم و /  دودش توي چشم خودم مي رود / در من هم / پيرزني كه با عصاي شكسته در من مي كوبد / نفس گير قدم هاي تو بود /  در من از خودشان / ببين چطور مرده ها و زندهها مي ترسند. ( شب ها مرا به خودم برگردان ، ص 46 – 45 )

لگد مي زنم به هر چيز بسته اي / يا ماهي هلال ! / توي قلب زمين / يا قلبي ! /  كه مي زند توي گوش من / يا كوه ! / كه يك روز دهان باز مي كند / قهوه كه مي خورم / دلشوره مي گيرم / غريبه ها راه مي افتند توي رگهايم / حركت كن ! / يا رگ ! / كه گاهي راهرو قدم هاي تو مي شود / گاهي محل كسب و كار / توقف بيجاي من / به قيمت تمام رندگي ام بود .  ( هر چيز بسته اي – بخشي از شعر – ص 55 -54 )

و فضاي شعرها را رازآميز و قابل درنگ مي سازد .