|
|
|
|
چند شعر از سهیل پاشازاده
هوا سرد است زیر برف موهایم شعری یخ زده کاش تردستی تو کاسه ی چشمانم را / پر از آب می کرد
------------------------------
هوا سرد است و در این برف حیاط سیمانی خانه ی ما آدمک برفی چشمانش را با دو تکه ی سنگی پر کرده است حالا بگو کجا می توان که رفت ؟
------------------------------
هوا سرد است و زمستان چه چسبیده به دلت کنار شومینه
----------------------------
هوا سرد است و دراین خیابان پر از برف دست آدمهای بی سلام در جیب پالتوهایشان بیرون نمی رود
-------------------------
هوا سرد است و درختان عریان باغ گیلاس در آغوش برف تولد گیلاس را به انتظار نشسته اند
----------------------
هوا سرد است و پرنده هم گاهی راه می رود نگاه کن این ستاره ها / رد پای آن کلاغی ست که دلتنگی پرواز را به روی برف امضا کرده است
------------------
هوا سرد است و پرنده ای تنها با یک پای پنهان کرده زیر پرهای خود ایستاده به روی آنتن پشت بامی خواب لی لی بهار می بیند
|
|
