|
سپیده جدیری
(1)
خدا تکان میخورَد و یک گوشهْ کارون و یک گوشهْ قَسَم و یک گوشهْ شعر جلو میرود...
از گَرم خستهام: صدا به آب میزند و کوسههای سرخ به رَگ
و یک گوشهْ کارون و یک گوشهْ قسَم و یک گوشهْ شعر از چشمهای من به آبهای تو.
(2)
بُخار میکنم در کورههای آبی از صدایم چکّه چکّه.
جامد نمیشوم دیگر ترشّحاتم وسوسه نمیشوند تو در من چروکتر میخوری و عشق چشمهایم را میمکد سوراخهایم را میدرد مَردهایم را میچرکانَد چکّه چکّه.
جامد نمیشوم دیگر جامد صداست که بُخارم میکند در کورههای آبی چکّه چکّه.
|
|
