|
|
|
|
رباب محب
دو قطعه برایِ پرهایِ دو پرنده ریخته بر آسمانِ خواب هایم رباب محب
سرت اگر آبرویِ شعرهایم خونت اگر دامنِ تنگِ کاغذهایم
نه... من مدادهایم را حرام کرده ام، تیغ هایِ فرو رفته در پوستت را نمی نویسم. نمی توانم نوشت در قلمروِ جهنم در خانه یِ خبرها...
خانه یِ خبرها در و دیوار ندارد گوش هایِ خسته یِ مرا دارد و بوق و کرناهایِ آویخته از سقف هایم
کاش تو رویِ خط هایم بودی آبرویِ شعرهایم!
&
تکه تکه هایِ پرهایشان را رویِ خواب هایم ریخته اند باز دو پرنده بی بال در مسلخ باز دو پرنده بر لاله هایِ گوش هایم لای... باز دو پرنده مس هایِ کودکانه ام را طلا می کنند در رؤیا
از مجموعه یِ آوازِ پرنده هایِ ایرانی در قفس استکهلم/ژانویه دوهزار و ده
|
|
