|
من حرف مي زنم، پس هستم.
رباب محب
۱
من جهان کوچکي هستم همراه با مورچه های توی ِ سرم
بعد از وعده های ِ غذای ِ وقت ِ غروب هميشه کنار مورچه ها و غروب ِ کوچه ، مي مانم
و زندگيم تفی به دارهای ِ من آويخته.
۲
من خاکم! و خاک ، جهان ِ بزرگي ست برای کرمهای ِ خاکي
...
نشسته ته ساعت ِ شني پشت ِ شيشه ی کوير ، مي مانم.
3
پشه ای بر بال ِ افق روی نوک ِ دماغ فيل ِ عمود نشسته ، توی ِ پره های دماغ ِ خود
من رگم : ايراني
: متر مردمکهام شاخک ِ پشه ورسيون تازه ی ِ نگام قامت ِ پشه
4
چقدر سرگرم ِ لب و ُ دهان بوديم؟
آنقدر که من بخندم و تو بگویی : " کالای ِ گراني بود لب و ُ دهان".
جولای دوهزارو هفت
|
