شعري از ناهيد سرشکي

   هيس!  

 مي گويد : بخواب

               هيس

               سر و صدا نكن اين قدر

چراغ هاي  خانه را خاموش كن

                           يكي پس  از ديگري

مي گويم :

خوابم  نمي رود

خواب  نمي رود  چشماني

كه اندوه زمان  را روي دوش اش  

                            و كبودي زخمه هاي  اين تار  

                                         زير  چشما نش   

مي گويد :

  اي شب تار!   به زور نچسب  به روز   

  آن  قدر كه فكر مي كني

               دلچسب نيست

                      اين روز ها

                   و اين زندگي

                               بيا خودم  خوابت كنم ليلي

                                                         لالايي بلدم

                           مجنون تر از خودم نبوده كسي

                           تار  را  از گيسوانم

                           تار به تار

                           بردار و  بزن !

صورتم را بر مي گردانم

    مي ايستم   مقابل باد

                           در اين تابوت كه مجلس بزم

                                 و هر چه بادا باد

                           اول  رزم تو با من !

                                             بعد  بخواب

                                                       هيس !

  سرنوشت / ملافه را پس مي زند

       بلند مي شود  از جا

      نگاه مي كند به من !

                                                                                              تهران 15/12/84