|
آنکه ا ز گلوی هوا و حا د ثه می آید
چهار شعر از محمود معتقدی هیچ کس / د ر اندا زه ها ی تو/ به د ریا نمی رسد
1
ا ز را ه می رسد
خاموش
مثل کوچه ها ی خا نه و
د رخت
د ستی میا ن عصر ها ی کود کی ا ت
مگر
لب ا ز تما م وا ژ ه ها ی سیا سی
فرو بند یم
چیزی بگو
رویا یی کوجک و
مرز ها یی ممنوع
د ر صدا ی آینه ا ی
کنا ر کهنسا لی و
عشق
شا ید
همیشه خا ک بود و
فصل کا شی ها یی
شکسته تر ا ز سرزمین ها ی تو و
با را ن این خا طره
2
با ید
که می روی
با ید
چند ا ن که د ر هوا ی درخت و
فا صله
سر می شوی
چند ا ن که ا ز اسطوره ها ی با د و
حا د ثه
کسی از حس تما م حا فظه ها ی تو
بر می گرد د
چرا
تیغی به پا نمی شود
فرد ا
بر شا نه د یگر ی ست و
جها ن
حتی ا ز نیمه ها ی منم
هرگز
چیزی نمی دا ند
3
عبور می کند
آنکه
ا یستا د ه بر د وبا ره ا م
آنکه
مدا م
زلال تر ا زسطری عا شقا نه
ا ز برا برت
می گذ ر د
ما چنا ن که می گذ ریم
همین که آسما ن برگ ها ی زرد و
آبی ا ت
به خا نه با ز می آ یند
کولا ژد ستما یه ا ی ست
سنگین
یا که هنوز
چیزی ا زتما م روزها ی تو
د وبا ره
سقوط می کند
چتری و
این همه گفت و گو
چتری و
این همه شب ها ی بی چراغ
سکوت واین همه دریا
4
ما را به کجا می برید ؟
تخته پا ره ها ی آهن و
آ ب
زورقی تا ریک و
ا ز شکل نخورد ه ها یت
پس می زند
خبر ا ز چه کسی دا ری
لبخند و
هزا ر جوانی ویر ا ن
ونا م شهریوری که
نا گها ن
ا زد وزخ شعر ها ی تو
می جوشد
همیشه تر واقعی
آنگا ه که
هیچ کس / د ر اندا زه ها ی تو
به د ریا نمی رسد
دا ریم
ا ز نگا ه تو
پیر می شویم
خاموش
سر د ر هوا ی وطنی د شوا ر
محمود معتقد ی
پا ییز86
|
