6 شعر از:

محمد باقر حاجیانی

(1)

Į

زن (از اینجا)

  به چین­های دامنی

          سرکش و خوش

که بادها

     هر شب به خانه می­روند

دامنِ زن

(از آنجایی که شما ایستاده­اید)

     چین­های آبی

          بچه­گانه

                 در ته چاه

                    که فرشته­ای در آن سقوط کرده است

شاید من

(از آنجا که زن ایستاده)

           دریچه­ای باشد

                گذرگاه بی دردسرِ باد

کوزه ای و لنگه های خونی در

           که سایه های سیاهی دارند

شما را فکر می کنم

     دست و پای زنی باشید

که به طاقی کهنه تکیه داده

سنگ بر آب بیاندازد

ΪΪ

در چشم­های تو

             زنی راه می­رود

آه­هایش

        ته­نشینِ سینه­ی بادها

               تَن­نشینِ آوازکولی­ها

ĬĬĬ

بر جانِ آبی من

     باد بریز سوزی،

   صبحِ دشت­های جنوب

        سرطان رویاهای تو است

به جانِ ستاره­ای

        که وِرارِ ماست

            از پریروزِ جهان

               لحظه­ای صبح بیاور

و برای ترانه­هامان

     پس از غروب

تخت­خوابی دو نفره

     از کاغذ کاهی

                                 زمستان 84

(2)

به کلاغ های پیری

         نگاه می کنم

         که سال­هاست

               از کنار پنجره­ات می­گذرند،

                  من عاشق نشده­ام.

به برف­هایی فکر کرده­ام

          که زمستان­ها

                زود می­آیند،

                  جوانمرگ می­شوند

                       که من عاشق نشوم.

به شادی­هایی که پشت این تپه جریان دارد،

                    هیاهوی لالی از آن به من می­رسد.

حال دختری را کشیده­ام،

            اتفاق افتاده

                   خیلی وقت پیش ها،

       می­رقصد

         روی تمام بی­حوصلگی­های من.

زیر ستاره­هایی که یک شب نبودند

تا به تنهاییم فکر کنند.

موهایی

        که لابد نبودند

و دست­هایی،

             که خدا را

                جایی در تناسخ جا گذاشته­اند.

نیمرخی آفتابی تمام شهر را می­بلعید

و من

به بچه­هایی می­خندم

             که اسم ندارند

                  و پارک را قدِّ قدمهای تو می فهمند.

مرداد 84 تهران

فروردین 85 بوشهر

(3)

این همه،

تمام پاییز است

و این یک برگی،

که برای تو چیده ام

آذر 84 اصفهان

فروردین 85 بوشهر

(4)

دندان کرم خورده ی ملوانی پیر باشم،

    کافه های قرن 18 روسیه

       که پیمانه بالا برده،

          به افتخارِ تمام زن­های فرانسوی

***

حالا تو رقاصه باشی یا نه،

                فرقی نمی کند.

(5)

تازه فهمیده­ام

   برگ­های چنار

         برای کفش­ها نمی­افتند

و خیابان­های هیچ­جا

      اندازه­ی ما

                چنار ندارد

نه چنار،

نه دست­های تو

نه منِ بی خواب

نه خیابان­هایِ قدم­زنانِ در تو

با این همه ...

چند تا ببوسمت؟ می­خوابی

مرداد 84 تهران

بهار 85 بوشهر

(6)

برای شعری از شمس لنگرودی                                    

کشف تو،

        کار سهمناکی است

               با همه ی بوهایی     

                           که می­بری

                        به 9 صبحِ خیابان

کشف تو      

     کار تلخی نیست

         که وقتی دست می­زنم؛

              از گندم­زار  برمی­گردی.

مرداد 84 تهران

فروردین 85 بوشهر