کيان الياسی بختياری
سد نبود اینجا که من بودم
سد نبود این جا...
که گفت سنگم بریز
بالاینده می شود آب بی نماز
چه یک نی چه صد نی
نه نی بود در نی نوا
و صد نی آوا در آوار
هوار می زد...
گوسفندانم چِرا
به چُرا
مدفون شدند؟!؟
وقتی موسا
در سبزی عجیب کارون
قرار بود
آناهیتا را عاشق
تا آن ور ِ تمام سدهای دو قوسی کول کند...
معاشقه با شیر سنگی
تراش می خورد
در ذهن متلاشی گورستان ِ من
و آب می آمد همین طور هی بالا
بالا
بالا
لالالالا ....ا..ا.....ا...........اااا
چه کسیت گفت:آناهیتا را غرقش کنی؟
وقتی آبدستی نبود حتا
برای سنگهای ناپاک شیطان
نمانده راهی تا تخت پولاد
از این پل که بگذری
حوالی همین دل گندیده ام
بی حضور فوژان ِ آبی ِ کاشی…
هزار و یک ضحاک
بر مرده ماران با سوگسرود
عیاشی می کنند...
شهرزاد قصه به گوشم می خواند
و درد...فواره....خون....
من و سی سالگی درد
من و درد بی درمان
من و وادی تحیر
آشوب انگار دوباره آغاز می شود،آواز می شود،واز می شود،باز می شود
گنج بادآورد
گنج سوخته
باربد! کجایی؟
گمانیدم پرده گردانیدی
که دل
هوای ِ گُر گرفتن کرده است....
داغم برای شهرزاد بی قصه.....های...............های...........های......