كتيبه ها  

دعايِ روز يِكُم

نوازشت مي كنند

                   با تبر

و چه زشت نوازشت مي كنند

تبر جاي خالي حرفِ يكم

                           بر سر

تبر بر در

تبر بر وا

تبر بر زه

دعاي ِ حرفِ بعد

خط مي كشند رويِ نامت،تا را

تا از قلم بيفتد حرفِ بعد

از خط كه

از خط كه بر

از خط كه بر تو با تبر مي كشند.

دعايِ حرفِ بعد تر

تا از خاطرم نرفته،

مي نويسم : دوستت دارم

پس تا نهايت را

از تويِ تنت بالا مي آورم.

دعايِ حرفِ چهارم

جمع مي شوند

تمام سيلاب ها

تا تو غرق شوي

تا خاكت خانه شود

براي رود كه ديگر به دريا نمي رود.

دعايِ حرفِ پنجم

من از تو دور

در دوره اي،

كه مرگ با عشق

خوابش برده و مرده است.

دعاي ِ حرفِ ششم

شد بهانه اي برايِ بودن،نبودن

انتها يكي است؛

ماه به خورشيد شب بخير مي گويد.

دعايِ حرفِ هفتم

گره مي زنم طناب؛ازآسمان

برايِ شامِ شبِ گَردَنَم

تا برسد به قابي با طرحِ تو

كه زنده بماند نامَت؛

با اين همه

هرگز، نمي رسم به بامِ تو.

دعاي ِ روزِ نبود

بيدار شو

دستي بر كتيبه ها بكش

آسوده نخواب

ان مردمان همه خفته اند.

دعايِ روزِ . . .

و من چند بوسه مي خواهم

از لبهايِ تو

تا غرق شوم ميان تنت

و چند پياله خون

تا بنوشم به سلامتيِ ديگراني كه

                          حالا ديگر نيستند.

"پري" ،  تا   "سا"

" تا  ،   تا    "را"

تا روزِ نبود

تا تو ...

تا تو دوباره گُم شوي در من

تا من ...

تا من دوباره  پر شوم از تو

از بوسه

          از اشك

                     از آتش.