|
منصوره اشرافی
1
***
به من نشان دهید روزنی رو به سوی افق.
مرا که ، چشم بر این در بسته گشوده ام.
نشانم دهید باریکه ی راهی به سوی بیداری. مرا که، در شب نشانده اند.
افسوس که دریغ با من زاده گشته.
باد بی خیال در مه می دود ومن زنجیر خویش نمی بینم.
2
***
سرانجام من چیست؟
فرشته ای بی بال خسته ای آواره رهرویی بی راهوار.
در کناره روشن جنگل صیادی نیست .
سرانجام من این جاست روی بام خاکستری دنیا چقدر باد می وزد چقدر پرنده بیصدا می خواند چقدر آتش فسرده است.
جایی هست ،آیا بی غم.
منصوره اشرافی
|
