دو شعر از آزيتا ساسانيان

تيزي حرکاتم

بر هوا خط ميکشد

صداي جغجغه برگهايم    

هشدار بالها

متانت درخت

در من کجاست؟

در اين شبه آب بي جريان

سپيدي ابر پاک ميشود

تا که روز روبگرداند

از نفس هاي من

سکوت گوشهايش را گرفته ست.

--------------------------------------------------

زرد در ترديد است

معلق در هواي اتاق

ميخ شده بر ديوار

از لجاجت کوچکترين پرش،

بال کوچک آبي

تزئيني نيست،

با صدايي زير ميخواند

تکرار پنجره هاي تک منظره را

از سرگيجه هاي اتاق هم که بگذريم

زيرهمه آجرچين هاي بي چشم

رودخانۀ سياه

قاب پنجره ها را

در خود خيسانده ست.

 ---------------------------------------------