هزاره   

                علی نادری

باید هزار روز می گذشت

تا عشق را می کشتیم

باز هم می میریم هزار بار

تا مرگ را بمیرانیم

بار آخر که به عشق بنگری

آتش کوچکی را در اجاق دل خواهی یافت

بار آخر که بمیریم

اولین بار است که عاشق می شویم

          شتاب کن

هیچ سفری بی بازگشت نیست

اما نگران نباش

ما اتفاق بزرگی نبودیم

خیالت راحت باشد

مرگ تنها رفیقی است که به توخیانت نمی کند

پس، شتاب کن

دیروزدرگورخود خفته است

همچون جوانی و کودکی

       این روزها هم طی می شود

چاره چیست؟

ما که از تعداد روزهایمان بیشتر نخواهیم زیست

پس، تعداد لحظاتمان را بیشتر کنیم

وسعت بوسه

              از اندازه آسمان می گذرد

زمان بوسه را کش بیار

         تا آنجا که

مرگ فراموشت کند