منصور خاکسار، انسانی انباشته از توفان ِ احساس و شاعری با شادی ِ دوزخی و اندوه ِ پردیسی در شعرهاش، برخاسته و کمر راست کرده از زخم خورده‏ گی در ستیز برای زندگی؛ به همان نرمی که در آخرین دفتر شعرش ´با آن نقطه´ زمزمه سر داده بود که
 ´در آستانه‌ی توقف / مانده‌ام که باور کنم / آیا رانده‌ام / وقتی جهان ِ گذرگاهم / بین دو ایستگاه / پایان می‌یابد´ زمزمه‏ وار در جهان ِ گذرگاه ‏اش به سکوت رفت. یادش را گرامی می‏داریم و به نسیم گرامی، خویشان و یاران‏ اش صمیمانه تسلیت می‏گوییم.

کوشیار پارسی، رباب محب، مانا آقایی،

سهراب رحیمی، آزیتا قهرمان، روشنک بیگناه، علی حسینی

               به نقل از سایت کتاب شعر

              لینک به سایت عصر نو

INDEX