نازنين نظام شهيدي

استتار (آخرين شعر)

بپوشانم

اي غول

زمستان 

برگ

خاک

بپوشانم

تابستان من

خاک

اي مرگ

بپوشانم

مرگ

زمستان

برگ

بپوشانم

تابستان سبز

برگ

و باز هم

اي مرگ

.....................................

هنوز

تازه تر از من برآمدي

اما من تازه نيستم

هنوز

راه درازي تا مرگ نمانده است

و من تازه نيستم

هنوز

جهان غريب است

اما آشنا، چنان که بود

هنوز هم همان هنوز بود

هنوز

.................................................

تراژدي

مهاجر مضحکي در کلماتم

يعني غريبه اي که چيزي نمي دانم

ساکني که هيچ درنمي يابد

جز اصوات

مهاجر مضحکي

حتا در اداي کلمه اي

که خودم را نمي توانم ادا کنم

و مضحک تر

کلمه

تمام من است

...................................................

افلياي ديگر

به غزاله ي عزيز

تا بانوي مرده در ادبيات

باز هم مرده بماند

نقش اش را من به عهده مي گيرم

البته اين بار، نه در آب

سياره اي دور کيهاني اش را آغاز مي کند

و کسوف آينه است اين بار

آونگي برابر خورشيدي در آينه

درست در لحظه اي که برابر آينه مي رسم

آونگي در پنجره هاي مکرر

برابر خورشيدهاي مکرر

و آن هنگام

آينه خواهد ديد مرا

که چون آونگ ساعتي بي هنگام

لحظه هاي رفته را

پاک مي کنم

..........................................

صبح به خير ، شب به خير

آخرين خداحافظي را کلاغ ها کردند

تا اولين سلام را فردا بازگويند

فردا من هم جواب خواهم داد

صبح به خير کلاغ عزيز

اما براي شب به خير فردا

بي شک زنده نيستم

........................................

اسم بازي

اسم هايمان بر پرده سياه نقش مي بندد

اسم هايمان

بعد مي آييم تا اسم هايمان را

بازي کنيم

اسم هايي که نه ما هستيم

 ونه هيچ کس ديگر

........................................

....

حکمت حروف را پاياني نيست. اصوات به ابتذال مي گرايند ولي هر

حرف مي تواند نمادي باشد رو به گذشته و رو به آينده

طرح هايي عريب به ذهنم مي آيد. « دکتر انسان» با عطار شاعر

يکي مي شود. داروخانه اي دارد و داروهايي که با منظومه هايش يکي

مي شود. جسمي در اين عصر و روحي در آن عصر

داروخانه بسته است

دکتر انسان خسته

و شيشه هاي تخم گشنيز و ريحان و بومادران

در ويترين هاي تعطيل

تعطيل است

.........................................................................................