|
Ladan Niknam Översättning: Sohrab Rahimi لادن نیکنام ترجمه به سوئدی سهراب رحیمی
Edens lustgård
När dagens luft såg dig rymde han iväg idag, 20 april var grå det var purpurfärgens död och dina händer, mer brutna än fönstrets glas hänges till ett blad av trådlika blad idag luktade luften varken tistel eller klinga. Far hade gått till edens lustgård för att köpa lite dadlar och valnötter när natten fläckade hans skjorta och kvarlämnade dig bakom den soldrabbade månskenet. idag, luften av vårens början som knoppade i dina ådror vad hände då du blinkade blomsterlikt vad hade du då sett i vinterns sömn? vad sade den gamle mannen med brända tänder med dig om då ditt tandkött fylldes av blod? varför slätades din hud av strängarnas viskningar med stråket varför tror du inte på de vita bladen i spiralblocket? dina händer blir ju inte längre sårade när far inte finns för att kärleken skall lämna A-bokstavens hatt nu har du dragit upp vinden i ditt hår i alla elefantböcker är du fortfarande 5 år och männen har alla blivit gamla äldre än 60 vårar och det finns alltid en stol bredvid kylskåp ledig. när dagens luft skakade pendlandet av väggklockan sprang du plötsligt i spegeln bland alla dessa granar och violer grått mot en tom gunga och efter en kort tid… slank månen sakta ner i din hals och nål efter nål regnade stjärnor på dina hårstrå stråket ackompanjerades på strängarna och i spegeln ända till morgonen var det instrument som droppade från pappas händer som bara hade gått för att hämta lite dadlar från edens lustgård.
لادن نیکنام
باغ عدن
هوای امروز تو را که دید پا گذاشت به فرار. امروز، اول اردیبهشت مرگ ارغوان چه خاکستری بود. و دست های تو شکسته تر از شیشه ی پنجره به برگی از برگ های سیمی آویزان شد. هوای امروز، نه بوی خار می داد نه طعم تیغ. پدر رفته بود از باغ عدن کمی خرما بگیرد و گردو که شب پیراهنش را لک کرد. و تو را پشت مهتابی آفتاب زده جا گذاشت. امروز، هوای اول بهار که در رگهایت شکوفه زد چه شد که گل مژه زدی؟ در خواب زمستان چه دیده بودی؟ مگر آن پیرمرد با دندان های سوخته با تو از چه گفت که لثه هات پرخون شد؟ چرا از نجوای آرشه با سیم پوست ات کشیده شد؟ برگ های سپید دفتر سیمی را چرا باور نمی کنی؟ دست هایت که زخم نمی شوند دیگر وقتی پدر نیست که عشق کلاه الف بدهد. حالا باد را کشیده ای بر موهات در تمام دفترهای فیلی هنوز پنج ساله ای و مردها همه بیش از شصت بهار پیر شده اند و همیشه یک صندلی کنار یخچال خالی ست. هوای امروز که آونگ ساعت دیواری را تکاند ناگهان در آینه در پس زمینه ی پارکی جنگلی میان آن همه کاج و ارغوان خاکستری دویدی سمت تابی خالی. و کمی بعد ... ماه به آرامی از گلویت پایین رفت و سوزن، سوزن ستاره بر موهات بارید. آرشه بر سیم کشیده شد. و در آینه تا سحرگاه ساز بود که می چکید از دست های پدر که فقط رفته بود از باغ عدن کمی خرما بگیرد و برگردد.
|
