سهراب رحیمی

از مجموعه ی مرهم سپید   در کلاستروفوبی تن


چاه


در تُهی اتاق

به تصويرهای مُتحرکِ مُرده خيره می‌شوم

و اتاق از حيرتِ من

و از تُهی‌اش

چاهی شده است



و من

چاه شده از حيرت و تُهی

در من می‌اُفتم

و هرچه هست

در چاهِ تصوير می‌افتد

وقتی در‌اين خلوت

چشم از خيره می‌بازم.

و چشم از حيرتش

در چاهِ ترس

در تصويرهای پيچ‌در‌پيچِ روز

پُر از جيغ‌های عمودی‌ است

وقتی که من

در گردابِ سکوت

چشم از دست پوشيده‌ام.