|
دو شعر از پگاه احمدی
برای " ندا " گریه می کنم ، برای نداها ، گریه می کنم ...
الله ُ اکبر
گفتیم در این شلوغی وُ شلاق شعر ، تنها شعور ِ شب ِ ماست که چله در چهارخانه نشستیم تا خون از سنگفرش ِ دفترمان بگذرد حالا زیر وُ روی جلدمان برف است وَ ماه ، در لخته های چشم ِ کبوتر ، جار ِ بلند ِ وحشت ِ خرپشته هاست .
در راهروی دهان ِ مان سنگ است
به چانه ات آب می دهم ، به سینه ات باران
روی کدام شانه ام بگذارم
رگی که تکّه تکّه ی باتوم وُ کودتاست
کجای " جیحون " پناه بگیریم ؟
با کدام دست ببندم
سیاهرگی را
که خون ِ کاج های جوان است
دست ات را در دهان ِ من بگذار
تا خون ِ رود ، بند بیاید
وَ کتف ِ پاره ات را
پُشتم ببند
تا سینه به سینه ، از صدا وُ صِیحه نیفتیم
وَ با مُچی که سرخرگ ِ میله هاست
پشت کفن ، پناه بگیریم
خواب دیده ام
لال مونی ِ این سَد ، دیگر دوام ندارد
وَ فلس ِ خونی ِ اقیانوس
شیشه های منجمد اش را
در میدان ِ ضجّه وُ رگبار
فرو می کند
وَ عنقریب ِ درختان ،
انفجار این باروت ،
در پیراهن ِ تگرگ وُ معجزه است !
|
