چشم‌هایش خیره به دورهاست. کجا نمی‌داند. دهان‌ِ نیمه‌بازش از زیبائیِ کودکانه‌اش کم نمی‌کند. دستِ راست‌اش را بر رویِ پیراهن سفیدِ عروسی گذاشته که او به زودی «زن دائی» خطاب‌اش خواهد کرد. پشتِ سرش مردی با موهای جوگندمی کنارِ داماد ایستاده و لب‌خندِ کجی دهان‌اش را از فرم انداخته است. چشم‌هایش دیده نمی‌شوند. پلک‌هایِ متورمِ پائین کشیده‌اش مردمک‌های خیره‌اش را از نگاهم پنهان می‌کنند. مادرش در عکس نیست. روبرویِ او کنار عکاس ایستاده و به اواشاره می کند:

" دستتو بردار"، تویِ سرش می‌پیچد.

دست‌اش را برنمی‌دارد. به خودش نگاه می‌کند. از این‌که دهان و دست‌اش همیشه دیده می‌شود، اما نگا‌ه‌اش نه، دلش غنج می‌رود:

" مورچه‌ها. مورچه‌های تویِ سرم فقط از یک‌راه ِ دوطرفه می‌گذرند. از تویِ مردمک‌هایم تا توی سرم. از تویِ سرم تا تخم چشم‌هایم. مثل نور و آینه."

کجا نمی‌‌داند. جاده راهِ خود را می‌رود ومورچه‌ها صف کشیده نیش می‌زنند وُ می‌روند.

- "خیلی ساده‌اس، دختر جون. تا حالا دیدی سیبی از درخت‌اش بیفته و به زمین نرسه؟ "

" رنگِ قانونِ جاذبه بایدسفید باشه، شکل‌اش شکلِ مورچه‌های توی سرم، وقتی‌که راه یک‌طرفه می‌شه، از توی مَردمکام تا تویِ سرم."

عکس مردی از درونِ سیاهیِ صف بالا کشیده می‌شود. می‌گویند تا همین دیروز زیر درختی جائی در گوشه‌ای خوش آب وُ هوا نشسته بود و خوابِ صف و گوشت می‌دید.

انبوه ریش و سبیل قدرتِ نگاه را ازاو می‌گیرد. دهان‌اش پیدا نیست. ابروان اگر پُرپست باشند، چشم‌ها رنگِ خشم می‌گیرند. چشم‌هایش را می بیند. قرار است تا چندروزِ دیگر رویِ ماه رنگِ اصلی‌اشان دیده شود.

دهان‌اش برای لرزیدن لحظه‌ای بسته می‌‌ماند . صدایِ کلیکِ دوربینی از پنجره‌‌‌ای می‌اید. اما پنجره‌ها مثلِ در‌ها همه بسته‌اند. ماه‌ِ تمام صف‌ِ سیاهِ گوشتی را ازخیابان‌ها به بام‌ها کشانده تا دهان‌ِ بیست سالگی‌اش برایِ همیشه بازبماند:

از بامِ روبه‌روصدایِ کلیکِ دروبینی می‌اید. لایِ در را یکی‌دو سانت ‌باز می‌کند. به عکس راه می‌دهد. صدای عکاس از پشتِ درنیمه‌بازمی‌اید:

"لامصب، عینه سمندره! این‌وَر رویِ خشکی دُمش پیداس. سرش اون وَره ماهه. به آب رسیده. اما چون ماه گرده، ما نمی‌بینیم."

عکس را لای قرآن رویِ تاقچه می‌گذارد و تمامِ شب را به ماهِ نقره و دُم عقرب فکر می‌کند. با دهانِ بسته. چشم‌هایش خیره به دورهاست. کجا نمی‌داند.

استکهلم مارس دوهزاروهشت